مردم از اين حال تعجب كردند و بسبب اين حيله روز ديگر آن سلسله ناپديد شد مدت سلطنت آن حضرت چهل سال بود و در سنه 4403 بعد از هبوط آدم دنيا را وداع گفت و در بيت المقدس مدفون گرديد و كتاب آسمانى او زبور بود كه آن را مزامير داود خوانند و آن مشتمل بر يك‌صد و پنجاه مزمور بود و همه محتوى بر تسبيح و تقديس و معارف و مناجات است و نكته چند در آن كتاب مبارك اندراج يافته كه با استدراك ارباب كياست و فطانت دلالت كند بر ظهور انبياء و ائمه هدى كه بعد از داود بعرصه شهود قدم گذارند چنانچه خداى تعالي مىفرمايد ( وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ ) بانوئى كه عيسى بن مريم ع مهمان او شد علامه مجلسى در جلد اول حيوة القلوب در احوالات عيسى بن مريم مىنويسد كه در بعضى از كتب مذكور است كه روزى عيسى با جمعى از حواريان همراه بود و به جهت هدايت خلق در زمين مىگرديد و سياحت مىنمود كه هرك را قابل هدايت داند از ورطهء ضلالت برهاند و جواهر قابليات و استعدادات كه در نهاد افراد بشر خفته است بفراست نبوت ادراك نموده بتيشهء پند و اندرز استخراج نمايد پس در اثناى سياحت بشهرى رسيدند و نزديك آن شهر گنجى ظاهر شد و پاهاى خواهشهاى حواريان در طمع گنج از رفتن بازماند عرض كردند كه ما را رخصت فرما كه اين گنج را حيازت نمائيم كه در اين بيابان ضايع نشود عيسى فرمود كه اين گنج را بجز مشقت و رنج ثمره‌اى نيست و من گنج بىرنجى در اين شهر گمان دارم و مىروم كه شايد آن را بيرون آورم شما در اينجا باشيد تا من بسوى شما برگردم گفته‌اند يا روح اللّه اين بد شهرى است براى اينكه هر غريبى كه وارد اين شهر مىشود او را مىكشند حضرت عيسى فرمود كه كسى را مىكشند كه در دنياى ايشان طمع داشته باشد